Dat hebben ze me nooit verteld!

Mirjam van Rijn — © foto Ron van Es

Ik schrijf een nieuw boek ‘Dat hebben ze me nooit verteld!’ waarin ik 7 thema’s uitwerk over hoe het leven zich kan ontvouwen, ofwel: is er een rode draad te ontdekken?

Ik zie namelijk veel mensen worstelen en struikelen om hun leven de betekenis te geven waar ze naar verlangen. In die pijn die dat soms kost maken ze verkeerde beslissingen waar ze niet alleen zelf onder lijden. Ik geloof dat er een grondplan is dat je kan helpen om jezelf te vinden (samenvallen met wie je werkelijk bent) en dat daarmee je handelen (je patronen, waarom doe je wat je doet en hoe kom je daar vanaf?) kan beïnvloeden.

De 7 thema’s die ik met het boek ‘Dat hebben ze me nooit verteld!’ uitwerk, zijn:

1. Is er een grondplan? 2. Verleden — heden — toekomst 3. Over je potentie 4. Wat is waarnemen? 5. Wie ben je? 6. Spel — Speler — Plaats 7. Wat leer je van je relaties?

Tijdens het schrijven spreek ik mensen die op mijn uitnodiging ingaan om samen één aspect van dat boek te bespreken. Geen interview, maar cirkelen om een bepaalde vraag.

Ik sprak met Mirjam van Rijn over waarnemen. Mirjam van Rijn is uitermate druk met sociale projecten in Rotterdam rondom armoede, opgroeien met gelijke kansen en beter samen leven.

Ron: Wat weet jij van waarnemen?

Mirjam: Hmm, ik zit nu in een leiderschapsprogramma van het Oranjefonds en daar kreeg ik die vraag ook over jezelf waarnemen. We moesten in een rij gaan staan met aan de ene kant ‘veel’ en aan de andere kant met ‘weinig’. En ik stond als enige aan die kant met ‘weinig’. Hoe komt dat, vroegen ze. Maar ik ben nooit zo mee bezig met mezelf, zei ik. Alles wat ik doe moet te maken hebben met wat het oplevert, en niet zozeer met mijzelf.

Mirjam en ik komen in een gesprek terecht over het idee dat ‘waarnemen’ lijkt te gaan hoe we als mens naar onszelf kunnen kijken — kijk mij nou weer eens — alsof we een helicopterview hebben. Soms helpt het om je drukke werk zo te zien, soms helpt het ook om stil te staan en te overdenken.

Mirjam: Ik ben dus veel bezig met inhoud, maar eigenlijk nooit over hoe ik mij moet positioneren, hoe ik me beweeg, hoe ik ben. Dat leer ik nu wel in dit leiderschapstraject.

Ron: Wie is het dan in jou die waarneemt?

Mirjam: (blijft even stil) Dat vind ik een lastige vraag, juist omdat ik mij daar sinds kort mee bezighoud. Ik ben meer van het doen geweest, denk ik, en toch is het goed om mij hier nu ook mee bezig te houden.

Ron: We hebben in de Nederlandse taal uitspraken als ‘ik en mijzelf’ dus dat impliceert dat we met meer ‘ik-ken’ zijn. Het is dus alsof je in staat bent door jezelf naar jezelf te kijken.

Opnieuw duiken we in ons gesprek dieper in op dat idee dat we als het ware boven ons zelf naar onszelf kunnen kijken en daarop reflecteren. Zo komen ook die bespiegelende vragen als ‘wie ben ik?’ en ‘wat wil ik?’ Zo nemen we dus onszelf waar in een groter geheel.

Mirjam: Het lijkt dan wel alsof je op twee snelheden kunt kijken en leven. De ene snelheid is Van Rijn die lekker haar dingen doet en met de andere snelheid kun je even stilstaan en kijken of dat wel goed gaat. Je daar dus bewust van zijn. Dan komen vanzelf vragen als: waar sta ik, waar ben ik mee bezig?

In het gesprek verder blijkt wel dat het waarnemen van jezelf ook keihard nodig is, want Mirjam is heel druk met veel klussen. Haar gevoel van onrecht — dit kan zo toch niet! — is heel groot dus maakt zij zich behoorlijk boos over hoe de dingen nu gaan. Er is dus veel werk te verrichten. Niet bang om de gevestigde orde te bevragen. Daar zijn niet alle mensen die ze ontmoet zo blij mee.

Ron: Hoe neem jij jezelf dan waar in dat soort situaties? Is er een soort zesde zintuig om te zien wie wat doet of wie tegenwerkt?

Mirjam: Ik ben er continue alert op. Met alles wat ik doe, met ieder gesprek, en ik ben heel gevoelig als iets niet klopt. Dan is wel de kunst om alles wat je dan waarneemt een plek te geven. Om daarna moedig voorwaarts te kunnen.

Ron: Dus je hebt een waarnemen van je omgeving, maar je neemt dus ook jezelf dan waar.

Mirjam: Ja, en daarin ben ik enorm gedreven omdat ik zag dat dingen anders moeten.

Ron: Wie zag dat?

Mirjam: Wat ik doe met kinderarmoede in de wijk, is het meer de ‘moeder’ in mij. Dat ik dan denk: hoe kan dit allemaal? Ik kon dus niet anders dan daar iets aan te gaan doen. Ik ben dus wel ‘de moeder van de missie’ in dat project. (lacht) I’m on a mission! Ondanks tegenslagen ga ik gewoon door.

Ron: Is dat je rechtvaardigheidsgevoel?

Mirjam: Zeker!

Ron: Kreeg je die mee in je opvoeding?

Mirjam: Ja, dat heb ik wel geleerd. Dat je iets moet teruggeven aan de samenleving. Op mijn achtste stond ik al auto’s te wassen voor kindertehuizen in Bulgarije. Als we allemaal in onze wijk zouden delen zou er genoeg zijn voor iedereen. Want denk ik er om: één op de drie kinderen leeft onder de armoedegrens hè, vergeet dat niet.

Ron: Even terug naar die rij in dat leiderschapstraject en jij jezelf daar alleen zag staan bij ‘weinig’ met mijzelf bezig — wat gebeurt er dan met je?

Mirjam: Wat er dan gebeurt is dat ik dan denk dat ik er meer mee bezig moet zijn. Ik moet tijd maken om na te denken, bijvoorbeeld waar ik allemaal mee bezig ben. Zeker omdat ik me af en toe vreselijk frustreer hoe dingen niet lopen en we mensen in hun sop laten gaarkoken. En soms voel me ook wel machteloos, hoe wil ik dan verder?

Ron: Waarom wil je dan? Als jij je bezighoudt met persoonlijk leiderschap …

Mirjam: …heeft dat direct effect op het werk in de wijk; kan ik meer impact maken. Dáár doe ik het voor.

In ons gesprek blijkt dan dat alles wat Mirjam doet, onderneemt, en dus ook leert waarnemen ten goede moet komen voor het werk dat ze verricht of nog wil verrichten. Dus heel doelgericht in feite. Gefocust.

Ron: Kun je ook naar jezelf kijken om te zien dat je een onderdeel bent van een groter verhaal?

Mirjam (denkt na): Ik heb natuurlijk de neiging om alleen de kar te trekken en daarmee ook de kans dat ik alleen kom te staan. Dat zie ik wel bij mezelf. Daarom heb ik dat laatste ook bij mijn naaste medewerker en het bestuur aangegeven, om het meer samen te gaan doen. Ik moet natuurlijk ook gestut worden.

Ron: Wat hoop jij te leren van het waarnemen van wie je bent?

Mirjam: Dat heeft dan toch met het werk te maken. Hoe kunnen we verder? Hoe kan ik de doelstellingen realiseren. (dan even langer stil) Maar ook over mijn positie ten opzichte van de rest en het samenspel. Ik realiseer me nu wel meer dat ik het niet alleen hoef te doen. Door te leren om van afstand te kijken naar mijzelf te kijken zie ik dat ook steeds beter. Dan vallen de puzzelstukjes wel op hun plek.

Ron van Es schrijft op dit moment zijn nieuwe boek ‘Dat hebben ze me nooit verteld!’

--

--

Founder School for Purpose Leadership | www.purposeleadership.nl

Love podcasts or audiobooks? Learn on the go with our new app.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store