Dat hebben ze me nooit verteld!

Brend Kouwenhoven - foto ©Ron van Es

Ik schrijf een nieuw boek ‘Dat hebben ze me nooit verteld!’ waarin ik 7 thema’s uitwerk over hoe het leven zich ontvouwen kan, ofwel: is er een rode draad te ontdekken?

Ik zie namelijk veel mensen worstelen en struikelen om hun leven de betekenis te geven waar ze naar verlangen. In die pijn die dat soms kost maken ze verkeerde beslissingen waar ze niet alleen zelf onder lijden. Ik geloof dat er een grondplan is dat je kan helpen om jezelf te vinden (samenvallen met wie je werkelijk bent) en dat daarmee je handelen (je patronen, waarom doe je wat je doet en hoe kom je daar vanaf?) kan beïnvloeden.

De 7 thema’s die ik met het boek ‘Dat hebben ze me nooit verteld!’ uitwerk, zijn: 1. Is er een grondplan? 2. Verleden — heden — toekomst 3. Over je potentie 4. Wat is waarnemen? 5. Wie ben je? 6. Spel — Speler — Plaats 7. Wat leer je van je relaties?

Tijdens het schrijven spreek ik mensen die op mijn uitnodiging ingaan om samen één aspect van dat boek te bespreken. Geen interview, maar cirkelen om een bepaalde vraag.

Als eerste in deze reeks sprak ik met Brend Kouwenhoven.

Ron: Is er een grondplan?

Brend: Ja, het ligt er alleen aan vanuit welk perspectief je kijkt. Als je gaat fietsen, pak je een kaart om te gaan fietsen. En als je auto rijdt, is dat weer een andere kaart. Zelf zijn er twee niveaus hoe je kunt kijken, denk ik. Het eerste niveau is dat we met z’n allen druk bezig zijn met een zoektocht — met die vraag waar we naar toegaan. Maar we lijken daarin maar steeds één kant uit te willen, de kant van vooruitgaan. Dat geeft ook onrust.

Ron: Is dat wegkomen uit angst?

Brend: Dat hangt er vanaf. Er zullen mensen zijn die uit angst weg willen, en er zijn ook mensen die denken: stilstaan is achteruitgang. Maar als je kijkt naar bijvoorbeeld indigenous people dan zie je wel dat ze bewegen, maar daarbij dicht bij hun oorsprong blijven — daar gaat het om behoud, respect, wederkerigheid, relaties. Als ik kijk naar het onrustige bewegen in de Westerse samenleving dan zie ik een enorme zenuwachtigheid; alsof er achter een horizon altijd iets nieuws moet zijn.

Het tweede niveau van iets dergelijks als een grondplan is dat we allemaal op een verschillende manier gewired zijn, een eigen blueprint hebben.

Ron: Waar komt die blueprint dan vandaan?

Brend: Een combinatie van nature en nurture. Bij mezelf herken ik elementen van mijn grootvader van moederskant die ik nooit gekend heb. Iedereen zegt dat ik bijna een kopie ben van hoe hij was en deed. Het is iemand die ik heel graag had willen spreken.

Ron: Heb je dan het idee dat hij door jou heen er nu bij is, voel je zijn aanwezigheid?

Brend: Zeker. Maar wij beginnen natuurlijk nooit helemaal vanaf punt 0; er is altijd een vooraf gaan van anderen, onze voorouders. Ook na mij worden dingen van mij weer doorgegeven. Ik maak in het leven niet de standaard keuzes over werk en leven en begrijp uit de verhalen dat dit overeenkomstig is met hoe hij de dingen deed. En als ik bij mijn moeder ben, zie ik altijd zijn foto staan. Dan maak ik even een soort van contact met hem.

‘Het is een pad dat je samen met anderen maakt. Zodat je in de hele context fatsoenlijk reageert, en je je verantwoordelijkheid wilt nemen.’

Ron: Ben je dan bezig met zijn grondplan, of ben je bezig met je eigen grondplan?

Brend: Ik ben met mijn grondplan bezig. Maar ja, mijn grondplan, het is natuurlijk allemaal verweven, je doet iets nooit standalone. Misschien proberen wij wel teveel ons iets toe te eigenen alsof het van ons is. Ik weet niet of er een begin of einde aan mijn grondplan ligt. Ik denk dat ik een onderdeel ben van dat grondplan en kan ik er met mijn manier van handelen een nadruk op leggen. Heel simpel, als ik straks wegga zit dit gesprek met jou in jouw en mijn hoofd, dus er is altijd een verbinding.

Ron: Is er ooit een begin van dat grondplan geweest?

Brend: (langere stilte) Ja, ik denk dat als je kijkt naar de natuur dan realiseer je je dat je een onderdeel bent. Alle organismen — dieren, bomen, natuur — hebben een functie in het grotere geheel. Daar ligt een fundamenteel grondplan van de mens in een symbiotische samenwerking met andere organismen. Ik geloof alleen niet dat er iets is dat mij stuurt in een spel of collectief geheugen waarin ik als een marionet ben.

Ron: Waar refereer jij dan aan als jij elke keer een beslissing moet nemen?

Brend: Dat zijn een aantal waarden die je afweegt ten opzichte van elkaar. Dingen als fatsoen, het inzicht over goed of slecht. Dat gaat ook over mijn koers. Je opvoeding speelt dan gewoon mee hoor. Het heeft ook met de actuele situatie te maken, kijk naar waar we nu zijn met de wereld. Ik maak nu andere afwegingen dan toen ik 20, 22 was. Ik kijk meer naar de natuur bijvoorbeeld, hoe we daarin zijn. Fatsoen is dan nu een belangrijk woord voor mij. Doe dat wat fatsoenlijk is.

Ron: Denk je dat er een bedoeling is geweest waar je nu bent, of is het toeval en lukraak gegaan met alle beslissingen die je hebt gemaakt?

Brend: Ik zie het veel meer als: ik ben hier gekomen en ik heb een verantwoordelijkheid, dan dat ik een gestuurde rol heb. En als iets mij zou hebben gestuurd, is dat mijn eigen verantwoordelijkheid.

Ron: Dus de afslagen die je hebt gemaakt in het leven, zijn op basis van goed nadenken, je verantwoordelijkheid nemen, ‘wat zou mijn opa hebben gedaan’, etc?

Brend: Ja, daardoor loop je een bepaald pad. Maar dat pad is niet individualistisch. Het is een pad dat je samen met anderen maakt. Zodat je in de hele context fatsoenlijk reageert, en je je verantwoordelijkheid wilt nemen. In de verbinding maak je keuzes. En vergeet niet dat je blueprint, dus ook dat enorme potentieel aan onbewustzijn ons daarbij voortstuwt. De hoogleraar Ap Dijksterhuis schreef ooit dat je bewustzijn als een stoomfluit werkt bovenop een enorme locomotief die toch wel zijn eigen weg gaat. Is dat grondplan dan niet dat onbewuste deel dat gewoon doordendert waarbij wij denken dat wel te kunnen sturen?

‘Ik vertrouw mijn grondplan meer in de richting dan dat ik af en toe mijn eigen keuzes vertrouw.’

Ron: Vertrouw je je grondplan?

Brend: Ja. Ik vertrouw mijn grondplan meer in de richting dan dat ik af en toe mijn eigen keuzes vertrouw. Omdat bij mijn keuzes ik af en toe afgeleid kan worden van mijn grondplan — gemak, positie, ego. Die helpen dan niet altijd om dat grondplan te volgen.

Ron: Heeft het grondplan dan een eigen entiteit?

Brend: (langere stilte) Het is niet per se hetzelfde als ik zelf. Want het grondplan lijkt — voor het gemak — een rechte lijn, dan wijk ik zelf nog wel eens links en rechts af en maak je een slinger omdat je beïnvloed wordt. Ik denk zelfs dat als je er echt ver vanaf wijkt het ook veel invloed heeft op je hele zijn. Kijk bijvoorbeeld naar burn-outs. Dat is toch een langdurig afwijken van je grondplan.

Ron: Werkt het dan als je ‘flow’; als je in je flow zit dan ben je in lijn met je grondplan?

Brend: Flow heeft meer te maken dat je de tijd kwijtraakt terwijl je iets aan het doen bent dat je goed kunt. Het lijkt meer een ideale combinatie van je onbewuste en je bewuste zijn.

Ron: Wat is je volgende grote beslissing?

Brend: Ik zit er middenin. Dat is de vraag waar ik nog aan wil bijdragen in deze samenleving als het gaat over mijn kunde en tijd.

Ron: Stem je dan af met je grondplan?

Brend: Ja, — terugkomend op die vraag of je grondplan een eigen entiteit heeft — ik ga met mijn grondplan in discussie. Afwegen ook. Heel praktisch betekent het dat ik me nu afvraag of ik mijn bijdrage zie om een groot bedrijf te helpen kantelen naar een duurzame vorm, of toch kies voor een kleinschalig project als bijvoorbeeld een voedselbos? Maak ik dus grote duurzame stappen met dat bedrijf of kies ik voor mijzelf en dat voedselbos? Nu zegt mijn grondplan om het toch eerst te proberen om die koers van dat grote bedrijf te helpen veranderen. Dus ja, ik stem af.

Ron van Esschrijft op dit moment zijn nieuwe boek ‘Dat hebben ze me nooit verteld!’

--

--

Founder School for Purpose Leadership | www.purposeleadership.nl

Love podcasts or audiobooks? Learn on the go with our new app.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store